براي هزارمين بار ازم پرسيد: تا حالا شده که من دلتو بشکونم؟ منم براي هزارمين بار به دروغ گفتم : نه هيچوقت. تا مبادا دلش بشکنه خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه : ديگه نمي خوامت ... خيلي سخته که دوسش داشته باشي ، اما نتوني باهاش بموني

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش داري چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده.... چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي .... چه قدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوزم دوسش داري

خداحافظ...از اینجا که پر از غمه خسته شدم میخوام برم...قلبمو که دادم به تو باید پس بگیرم..موندن هرگز...خداحافظ

دیگه میرم...اگه یه روز دردای دنیا بریزه تو قلب من..ستاره ها خاموش بشن تو آسمون شب من....من میمیرم دیگه میرم

خداحافظ..دیگه رفتم پایان ثانیه منم...هر جایی ساعت ببینم عقربهاشو میشکنم....حتی نشد واسه یه بار من بدیاتو خوب کنم...خورشید و کشتم تا دیگه خودم به جاش غروب کنم

خسته شدم ...دلم گرفته این روزا غم خونه کرده تو صدام....بارون غصه انگاری میباره تو ترانه هام.......عاشق بودم خسته شدم

خسته شدم دیگه میرم گریه نکن

شبنمی ازکنج مژگانت چکيد 

                  بردلم افــــتادوصدلاله دميد

همچنان آتش بجانم زدکه دل

               شد سراسر شعله ودرخون تپيد

آنکه می گفت منم

                بهر تو غمخوار ترین

                               چه دل آزار ترین شد

                                                  چه دل آزار ترین...

تو برو .. برو

ســــاده نبـــود  گذشتن از تو برام

ســــاده نبود کوچ تو از لحظه هام

ساده نبـــــود قصــه بی تو بـــودن

ساده نبـود از همه شب گــریه هام

چه ســاده دل بریدی...

                 ... اشک منـــوندیدی

                                        خطی رو خاطراتِ

                                                                قشنگمون کشیدی

اما به انتظار ِ ...

                   برگشتــنـت می مونم .......

شب تا سحر به یادت 

                   غزل غزل می خونم ......

چه عاشقونه خوندم  

                     چه بی بهونه رفتی

                                           ناباورانه موندم 

                                                           که بی نشونه رفتی

من ، بی تو تنها...

                       از تو چی مونده برجا

                                      جز مشتی خاطرات ِ همرنگ خواب و رويا

گفتی بــــرو  ولی نگفتی کجــــا رود

این مرغ ِ پرشکسـته که آزاد می کنی

من تمنا کردم که تو با من باشی

تو به من گفتی : هرگز ... هرگز..

پاسخی سخت و درشت...

............. و مرا غصه این هرگز کـشـت ....

چشمهايم براي گريه كردن ، شانه هايي به وسعت شهر مي خواهند...

هيچ كس تنهاييم را حس نكرد                 لحظه ويـــرانيم را حـــس نكرد

در تمام لحظه هايم هيچــــكس                 خلـوت پنـهــــانيم را حس نكرد

آســــمان غـــــم گرفته با دلش                 بركه طـوفانيــــم را حس نكـرد

آنكه سامان غزلهايم از اوست                 بي سـرو سامانيم را حس نكـرد

آنكه از اول به ديــدارم شتافت                رفتـــن پـايــانيـــم را حس نكـرد

هرچــه دادم به او حلالـش باد         غيرازآن دل كه مفت بخشيدم

دل !.... بيا بريم ... از عشق ... ديگه نگــيم

درد عشقي كه كشيديم ... جـز خدا  به كسي نگـيم

باورم نمیشه چشمات ، بره مالِ دیگرون شه...

با غریبه آشنا شه ... با غریبه مهربون شه.....

هم چنان زنده ام...هيچ کس باورم نمي کند...

هيچ کس حالم را جويا نمي شود...حتي * تو*...

تويي که دلم هميشه برایت تنگ بوده و هست...

درابعاداين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراک يک کوچه تنها ترم
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است
 و
تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نميکرد
و      
خاصيت عشق اين است

حقيقت آدمها آن چيزي نيست كه برشما آشكارمي كنند. بلكه آن است كه از آشكاركردنش برشماعاجزند. بنابراين اگرميخواهيد آنها رابشناسيد . به آنچه مي گويند گوش ندهيد . بلكه به آنچه ناگفته مي گذارند گوش بسپاريد

عاشقم من عاشقي بيقرارم کس ندارد خبر از دل زارم آرزويي جز تو در سرندارم من به لبخندي از تو خرسندم مهر تو اي مه آرزومندم بر تو پايبندم از تو وفا خواهم من ز خدا خواهم تا برهت بازم جان تا به تو پيوستم از همه بگسستم بر تو فدا سازم جان

واسه شكستن يه دل فقط يه لحظه وقت مي خواي ... اما واسه به دست آوردنش شايد هيچ وقت فرصت نداشته باشي ... مي شه مثل يه قطره اشك بعضي هارو از چشمت بندازي ولي هيچ وقت نميتوني جلوي اشكي و بگيري كه با رفتن بعضي ها از چشمات جاري ميشه

من امشب درس غم را از دل ديوانه مي خوانم سرود و گريه ام را از دل ديوانه مي خوانم من امشب تا سحر گه مست مي گويم که دفترهاي غم را يک به يک مستانه مي خوانم خدايا بيش از اين در آتش زندگي مسوزانم اگر سوزانيم, سوزان دل مشکن, گريانم

اون کسي رو که باهاش خنديدي زود فراموش ميکني ولي اونکسي رو که باهاش گريه کردي هرگز فراموش نميکني

وقتي رفت، چيزي در درونم بي صدا شكست. خيلي سعي كردم فراموشش كنم. دور و برم را شلوغ كرده بودم. هر روز يك دوست جديد، هر روز يك ارتباط تازه. اما هيچكدام نتوانستند جاي او را برايم پر كنند. هيچ كس مثل او نبود. ديگر تحمل دوري نداشتم. بلند شدم. غروري كه مانع رفتنم بود، زير پا له كردم و رفتم. وقتي در خانه را باز كردم، ديدم پشت در ايستاده و انگشت اشاره اش را براي زنگ زدن بالا آورده است

بين من و عشق تو فاصله اي نيست

گفتم کمي صبر کن گوش به من ده

گفتي که نه بايد برم حوصله اي نيست

گفتم کمي فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست

رفتي تو خدا پشتو پناهت ، به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

 اي کاش قطره برفي بودم و هنگام بارش بر روي پنجره اتاقت فرود مي آمدم و لحظه اي بعد از ديدن رخ زيبايت آب مي شدم ولي حداقل مي توانستم رخ ماهت را تماشا کنم

آرزو دارم شبي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را
تلخي برخوردهاي سرد را
مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني
مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني

بگذار بميرم
بگذار بميرم، پيش از اينکه نگاه هايمان با هم غريبه شوند

دارم از تو مي نويسم که نگي دوست ندارم تويي که با يک نگاهت زيرو رو شد روزگارم

كردى اهنگ سفر اما! پشيمان مى شوى
چون بياد ارى پريشانم! پريشان مى شوى
گر به خاطر اورى اين اشك جانسوز مرا
انچه من هستم كنون در عاشقى، ان مى شوى